آغاز سال تحصیلی 1388 را برتمام جویندگان دانش و ادب تبریک عرض می نمایم
با استفاده از فرصت نکاتی را به عرض دوستان وخوانده گان«شباهنگ» می رسانم.
یک:اولین فرمان در اسلام, فرمان فرهنگی است«اقرً» و اسلام در نخستین گام, مردم را به فراگیری علم و دانش فرا خواند. و پیروان خود را به آموختن علم و حکمت ازآغاز تا پایان زندگی« من المهد الی اللحد» و از نزیکترین تا دور ترین نقاط جهان« و لو بالصین» و به هر بها و هزینه ای« و لو بسفک المهج و غوض اللجج» تشویق وترغیب نموده.
دو: در اسلام بر نقش قلم بسیار تاکید شده است قلم بهترین وسیله انتقال دانش است,هنر نویسندگی؛ مطلوب اسلام است«علم بالقلم»سوگند به قلم«ن والقلم و ما یسطرون» نشانه فرهنگ و تمدن است. تکیه بر قلم, تکیه بر سند و استدلال است. در میان تمام صدا ها سه صدا امتیاز دارد: صدای قلم دانشمندان, صدای پای مجاهدان و صدای چرخ ریسندگان, آری ملتی در دنیا عزیز و ارجمند است که علم و قدرت و اقتصادش پویا باشد. ملتی امروز سر بلند است تیراژ روز نامه مجله شان و انتشار کتاب شان با تعداد جمعیت شان متناسب است.و همین طور کشورکه صادر کننده است نه تنها وارد کننده.
سه: دوستان کشور افغانستان امروز به برکت خون شیهدان و فداکار مردم شریف آن از نعمت آزادی بر خور دار است. این نعمت را باید قدر دانست« شکر نعمت, نعمتت افزون کند» نباید اجازه داد که این فرشته نجاد کشور به آسانی از دست مردم رنج دیده وطن به یغما برود.
چهار: افغانستان برای رسیدن, به رشد وتوسعه نیازمند بهره گیری و استفاده از تجارب ارزشمند سایر کشور های دوست می باشد. این نکته را باید مد نظر داشت که حضور و تاثیر گذاری کشور های بیگان در, دراز مدت با منافع ملی ما هم خوانی ندارد. اما این را هم باید پذیرفت که حضور برخی از این کشور ها یک فرصت است با دید مثبت باید به آن بنگریم. از تجارب سودند این کشور ها حد اکثر استفاده را ببریم. من به جد معتقیدم که عدم استفاده از این تجارب که حاصل سال ها تلاش و کوشش ارزشمند انسان های صبور و زحمت کش است. کفران نعمت است و این نعمت را نباید به ارزانی از دست داد.
پنج: دوستان باید واقع بین بود. کشور در عقب ماندگی مطلق به سر می برد؛ برای علاج و درمان این عقب ماندگی تلاش مضاعف همه نخبگان و اندیشمندان را می طلبد توسعه کشور با موانع متنوع رو برو است.برای عبور از این موانع تنها علم چاری مشکلاتی کشوراست. توسعه انسان های ویژه ای را می طلبد.نمی توان هم توسعه خواست و هم نا منظم بود. توسعه یافتگی به ذهن علمی و شخصیت کار و انسان مسولیت پذیر و قانون پذیر نیازمند است. برای نیل به این هدف علم آموزی فراگیر حکمت و هنر نویسندگی را به نحوی مطلوب آموخت فقط از این طریق است که می توان تجارب امروز را به نسل فردا انتقال داد.
