آسياى مرکزی متشکل از پنج کشور ازبکستان، ترکمنستان، تاجیکستان، قذاقستان و قرقیرقستان در فضای پهناوری اوراسیا واقع شده و نزدیک به 60 میلیون نفر را در خود جا داده است. در نگاه نخست آسیای مرکزی از نظر جغرافیای منزوی محصور در خشکی به نظر میآید که کشورهای منطقه را به همسایگان وابسته کرده است، اما واقعیت امر آن است که این منطقه تحت لوای تاریخ طولانی خود یکی از مهم ترین مناطق جهان شناخته می شود که علاوه بر آن که میراث دار اقتصاد بزرگ جادهای ابریشم و پلی ارتباطی میان اروپا و آسیای شرقی و میان شمال و جنوب قاره آسیا به شمار می آید، امروز به سبب کشف منابع غنی انرژی نیز در کانون توجه شدید بازیگران بین المللی قرار گرفته است.این منطقه به مثابهای سرزمينى بكر و دستنخورده، داراى منابع و معادن زيرزمينى فراوانى است.
به لحاظ تاریخی، زندگى در زير سلطه شوروى سابق و اينك در سايه برادر بزرگتر (روسيه) و كشمكشهاى سياسى و دخالتهاى قدرتهای فرا منطقهای و منطقهای، محدوديتهاى جدى در رشد و توسعه آن فراهم آورده، به گونهاى كه اين منطقه هنوز توسعه نيافته و عقب مانده به شمار مىرود. با اين حال، چشمهاى زيادى به آن دوخته شده، زيرا از يك سو آسياى مرکزی بازار مصرف بزرگى را فراهم مىآورد و از سوى ديگر منابع فراوان آن، طمع ديگران را بر مىانگيزد. فنّاورى برخى از كشورهاى آسياى ميانه در زمينه تسليحات اتمى نيز، قدرت طلبان را به دخالت در آن وسوسه مىكند. به نظر مىرسد مهمترين چالش كشورهاى منطقه آسياى ميانه در دستيابى به توسعه، بى ثباتى سياسى و نابسامانىهاى اقتصادى است كه اين دو نيز ناشى از گذر از جامعه سوسياليستى به يك جامعه دمكراتيك با اقتصاد ليبرالى است.
ادامه مطلب
