شباهنگ

فرا رسیدن عاشورای حسینی، و یاران با وفایش بر همه ی آزادگان تسلیت باد.
یاد آوری روح آزادگی و جوان مردی به دشمن،
آخرین سخن و پیام جاویدانه امام به لشگر مهاجم، تا دنيا دنیاست، پیام امام حسین زنده است،
در لحظه های خون رنگ غروب غم انگیز عاشورا، که پیکر خونین امام حسین در گودال قتلگاه در خاک و خون افتاده بود، و خورشید ولایت در خون نشست، حرامیان درنده خویی مهاجمان به فصد تاراج و آتش زدن خیمه های امام هجوم اوردند که نا گاه صدای گریه کودکان به گوش امام رسید، امام بر روی زانوها بر خاست و خطاب به انان فرمود:
امام(علیه السلام)فرياد برآورد:
«وَيْحَكُمْ يا شيعَةَ آلِ أَبي سُفْيانَ! إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دينٌ، وَ كُنْتُمْ لا تَخافُونَ الْمَعادَ، فَكُونُوا أَحْراراً في دُنْياكُمْ هذِهِ، وَارْجِعُوا إِلى أَحْسابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ عَرَبَاً كَما تَزْعُمُونَ»؛ واى بر شما! اى پيروان آل ابى سفيان! اگر دين نداريد و از حسابرسى روز قيامت نمى ترسيد لااقل در دنياى خود آزاده باشيد، و اگر خود را عرب مى دانيد به خلق و خوى عربى خويش پايبند باشيد.

شمر صدا زد: اى پسر فاطمه! چه مى گويى؟ امام(عليه السلام) فرمود: «أَنَا الَّذي أُقاتِلُكُمْ، وَ تُقاتِلُوني، وَ النِّساءُ لَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ، فَامْنَعُوا عُتاتَكُمْ وَ طُغاتَكُمْ وَ جُهّالَكُمْ عَنِ التَّعَرُّضِ لِحَرَمي ما دُمْتُ حَيّاً»؛ (من با شما جنگ دارم و شما با من، ولى زنان كه گناهى ندارند، پس تا زمانى كه زنده هستم، سپاهيان طغيانگر و نادان خود را از تعرّض به حرم من باز داريد).
شمر گفت: راست مى گويد. آنگاه به لشكريان خويش رو كرد و گفت: «از حرم او دست برداريد و به خودش حمله كنيد كه به جانم سوگند هماوردى است بزرگوار!».
سپاه دشمن از هر طرف به سوى امام(عليه السلام) حمله ور شدند و امام در جستجوى آب به سوى فرات رفت ولى سپاهيان همگى هجوم آوردند و مانع شدند.
امام(عليه السلام) با اين پيام خود، دشمن را شرمنده كرده، فرمود: «اگر دين نداريد و از خدا و قيامت نمى ترسيد لا اقل آزاد مرد باشيد و راه و رسم آزادگى را فراموش نكنيد».
در ميدان نبرد، نظاميان در برابر هم قرار دارند و غير نظاميان مخصوصاً زنان و كودكان طرف نيستند، حمله به آنها نهايت ناجوانمردى و نشانه پستى حمله كننده است.
ولى اين شعار پيامى فراتر از اينها دارد، اين شعار همه جهانيان را مخاطب مى سازد و به آنها مى گويد حتّى اگر تابع دين و مذهبى نيستيد، اصول انسانيّت و شرافت انسانى و اخلاق بشرى را فراموش نكنيد، در واقع اين همان شعار رعايت «حقوق بشر» است كه امروز سخن از آن بسيار مى گويند و كمتر عمل مى كنند.
.اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتي حَلَّتْ بِفِنائِكَ عَلَيْكَ مِنّي سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِيَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّي لِزِيارَتِكُمْ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْن.

گفتار دوم: ایدئولوژی­های سیاسی

ایدئولوژی درغرب مربوط به دوقرن اخیر می شود. این دانش واژه برای بررسی اندیشه ها درپایان سده هیجدم در فرانسه ابداع شد. تمایل فلاسفه به بحث وجدل های انتزاعی که پایه همایونی وروحانیتی قدرت ناپلئون بناپارت را در معرض انتقاد دایمی واختلاف عقیده قرار می داد، چنان او را عصبی کرد که به استهزا همه آن گونه فیلسوفان را «ایدئولوک» وفلسفه ها وفلسفیدن های آن ها را «مبحث تاریک فلسفه اولی» نامید. « بنیاد علم سیاست».

کار برد تحقیر آمیز ومنفی ایدئولوژی درنیمه سده نوزدهم، زمانی قوت گرفت که مارکس وانگلس درنوشته خود به نام «ایدئولوژی آلمانی» هگل های جوان را، ایدئولوژیست های نظام بورژوایی توصیف کردند؛ زیرا طرفداران هگل نمی توانستند خود را ازمحدودیت های ذاتی فلسفه هگلی بر پایه اندیشه ها ودین رهایی بخشند.

مارکس می گوید: ایدئولوژی درمقابل علم است وشام خدا، دین، خانواده، سنت وآداب ورسوم است. البته مارکس عقاید خود را مارکسیسم نمی گفت، بلکه منتقدان مارکس نظریه او را «مارکسیسم» نامیدند.